تنها دليل من كه خدا هست و اين جهان زيباست، وين حيات عزيز و گرانبهاست ، لبخند چشم توست هر چند با تبسم شيرينت ان چنان از خويش ميروم كه نمي بينمش درست! لبخند چشم تو در چشم من ، وجود خدا را اواز ميدهد در جسم من تمامي روح حيات را پرواز ميدهد جان مرا –كه دوريت از من گرفته است – شيرين و خوش دوباره به من باز ميدهد.
نوشته شده در سه شنبه پانزدهم خرداد 1386ساعت 13:16 توسط parnian کسی مثل هیچکس...

هر يك از ما آسماني داشت در هر انحناي فكر
سفره اي که پهن شد، اينبار خالي از دلتنگي بود. فقط... بوي گلاب بود و گلهاي بي ريشه و درحال مرگ. بين آنهمه سکوت، مرور يک خط از قصه هاي تو براي گفتن تمام خاطراتم بس بود. راستش را بخواهي... قصد ديدار، هرچه بود از نياز بود... به خداي بزرگ تو. و تو چه صادقانه هرچه مرهم داشتي، رو کردي وقتي ديدي از نشان دادن زخمهايم شرم دارم. حالا تمام غرور من از با تو بودن اين است که از پشت پنجره اي که تو باز کردي، گاهي خداي تو را ميبينم که ساده و صبور، آب و خاک و هوا را نوازش ميکند و تو آنطرفتر، درسايه يک درخت، آوازهاي خدا را زمزمه ميکني قرن ما شاعر اگر داشت، هوا بهتر بود خار هم كمتر نبود از گل، بسا گل تر بود قرن ما شاعر اگر داشت كه كبوتر با كبوتر باز با باز، نبود شعار پرواز وای بر ما كه تصور كرديم عشق را بايد كشت در چنين قرنی كه دانش حاكم است عشق را از صحنه دور انداختن ديوانگی است، درماندگی است، شرمندگی است قرن، قرن آتش نيست قرن يك هوای تازه است فكرها را شست و شويی لازم است گم شديم گر در ميان خويشتن، جست و جويی لازم است نازنين ها از سياهی تا سفيدی را سفر بايد
نوشته شده در چهارشنبه نهم خرداد 1386ساعت 11:22 توسط parnian کسی مثل هیچکس...

روزها گذشت و گنجشك با خدا هيچ نگفت .
فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان اين گونه مي گفت " . مي ايد ، من تنها گوشي هستم كه غصه هايش را مي شنود و يگانه قلبي ام كه دردهايش را در خود نگه مي دارد و سر انجام گنجشك روي شاخه اي از درخت دنيا نشست . فرشتگان چشم به لبهايش دوختند ، گنجشك هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : " با من بگو از انچه سنگيني سينه توست ." گنجشك گفت " لانه كوچكي داشتم ، ارامگاه خستگي هايم بود و سرپناه بي كسي ام . تو همان را هم از من گرفتي . اين توفان بي موقع چه بود ؟ چه مي خواستي از لانه محقرم كجاي دنيا را گرفته بود ؟ و سنگيني بغضي راه بر كلامش بست. سكوتي در عرش طنين انداز شد . فرشتگان همه سر به زير انداختند. خدا گفت " ماري در راه لانه ات بود . خواب بودي . باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند. انگاه تو از كمين مار پر گشودي . گنجشك خيره در خدايي خدا مانده بود. خدا گفت " و چه بسيار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمني ام بر خاستي. اشك در ديدگان گنجشك نشسته بود . ناگاه چيزي در درونش فرو ريخت. هاي هاي گريه هايش ملكوت خدا را پر كرد.
نوشته شده در جمعه چهارم خرداد 1386ساعت 3:3 توسط parnian کسی مثل هیچکس...