شاید باور نکردی آن زمان که گفتم می روم برای ابد رفتم.....هیج گاه جدی نگرفتی که صبح گاهی خواهد آمد که خواهم رفت....آخرین وداعم را دیدی اما باز سکوت کردی.....تنها گفتی کاش امشب بمیرم.....و من در گرداب خاطراتم به تو فهماندم که سخنت پوچ است.....مرگ تو با رفتن من فرا نمی رسد و این چه زیباست!   و اکنون دیر زمانی است که من رفته ام....گویا هرگز نیامده بودم.....باز چون همیشه خورشید طلایی رنگ طلوع می کندو شبان گاهان ماه نقره فام رخ می کشد در آسمان خیا لت.....اما دیگر سلامی نیست..... قلبم گرفت ای نازنین نفس دیگه نفس نیست....آه این زمین و سرزمین واسم به جز قفس نیست......  تنها شاهد اشک های شبانه ام همین صفحه سفید و جوهر سیاه است هرگز نخواستم چشم نامحرم این لحظه های ناآشنا  وفروریختن اشک را بر گونه هایم ببیند  همیشه بالش سکوت را زیر سر هق هق تنهایی ام گذاشتم  تا کسی صدایم را نشنود اما تو ٬ تو که از گریه های پنهانی من باخبری چه کنم  گاهی همین گریه های گهگاه جای خالی تو را در غربت لحظه هایم پر می کند                                            باور کن!!!!     دختر تنهای شب
نوشته شده در سه شنبه هشتم اسفند 1385ساعت 11:53 توسط parnian کسی مثل هیچکس...

(رضا صادقی)...
می دونم برات عجیبه اینهمه اصرارو خواهش اینهمه خواستن دستات بدون حتی نوازش می دونم برات عجیبه من با اینهمه غرورم پیش همه بدیهات چه جوری بازم صبورم می دونم واست سواله که چرا پیشت حقیرم دور میشی من و نبینی باز سراغت و میگیرم می دونی چرا همیشه من بدهکار تو می شم وقتی نیستییم یه جوری با خیالت راضی میشم چاره ای جز این ندارم آخه خون شدی تو رگهام می میرم اگه نباشی بی تو من بد جوری تنهام می دونم یه روز می فهمی روزی که دنیارو گشتی من چه جوری تورو خواستم تو چه جور ازم گذشتی
نوشته شده در دوشنبه هفتم اسفند 1385ساعت 0:21 توسط parnian کسی مثل هیچکس...

بخشندگی را از گل بياموز، زيرا حتی ته كفشی كه لگدمالش می‌كند را هم خوش بو می‌كند.
نوشته شده در جمعه چهارم اسفند 1385ساعت 12:17 توسط parnian کسی مثل هیچکس...